Wie is Luk Van Nieuwenhuysen ?

 

Luk Van Nieuwenhuysen is een geboren en getogen Brusselaar (Schaarbeek, 16 juli 1952). Hij groeide op in een stad waar het ronduit anti-Vlaamse FDF sterk opgang maakte en op zestienjarige leeftijd engageerde hij zich in de Volksunie Jongeren van Jette. Hij werd ook actief in de Hendrik Conscienceclub, een club voor jongeren uit Brussel en de Vlaamse Rand die een kleine tweeduizend leden telde en die gelegen was in de kelders van het Vlaams Huis Graaf van Egmont in het centrum van Brussel. Luk werd er voorzitter van.

In 1972 zette hij de stap naar het rechtse Vlaams-nationalisme en werd actief in de Brusselse kern van Were Di, later Voorpost. Hij werd hoofdredacteur van het blad De Geus, dat door de heelnederlandse nationalisten in Brussel en de Vlaamse Rand werd verspreid.

Luk verliet de Volksunie die een te linkse koers ging varen. Wel hielp hij in 1977 nog mee aan de campagne “Gedaan met geven en toegeven”, maar toen de Volksunie met het Egmontpakt ongegeneerd woordbreuk pleegde, beantwoordde hij de oproep van Karel Dillen en wijdde zijn vrije tijd voortaan aan de partijpolitiek, eerst in de Vlaams Nationale Partij daarna in het Vlaams Blok.

In 1980 verhuisde hij met zijn echtgenote en drie zonen eerder onverwacht naar Klein-Brabant, meer bepaald naar Sint-Amands. Hij werkte mee aan het Vlaams Blok in het arrondissement Mechelen en schreef geregeld artikels voor het nationale maandblad. Hij onderhield er ondermeer de maandelijkse bijdrage over de parlementaire activiteiten van het Vlaams Blok (Blok aan het Been). In 1989 fungeerde hij als eerste opvolger voor Dr. Roger Bosman op de kamerlijst van het Vlaams Blok. Eind van de jaren tachtig ging heel wat tijd op in zijn beroepsloopbaan bij de Belgische en nadien de Vlaamse Dienst voor de Buitenlandse Handel. Hij geraakte ook erg verknocht aan atletiek.

Tot Gerolf Annemans hem in 1991 vroeg om de kamerlijst effectief te trekken. Roger Bosman zou de Senaatslijst aanvoeren. Op 24 november 1991 werd Luk één van de 12 kamerleden die op de zogenaamde “zwarte” (voor onze tegenstanders dan) zondag werden verkozen.

Hij werd meteen ook tot secretaris benoemd van de Vlaamse Raad. Het was immers de tijd van het dubbelmandaat.

Zijn eerste initiatieven bestonden uit wetsvoorstellen voor het opvoedersloon, een herziening van de taalgrens zoals die in 1962 was vastgelegd en het afschaffen van de wet die verbiedt dat leden van het huis van Oranje op de Belgische troon zouden plaatsnemen.

 

In 1995 moest er voor een van beide parlementen gekozen worden. Het Vlaams Parlement zou voortaan afzonderlijk worden verkozen. Luk diende zich voor het Vlaams Parlement aan en werd als lijsttrekker in het arrondissement Mechelen herkozen. Hij werd een van de ondervoorzitters van het Vlaams Parlement en is dat tot op de dag van vandaag gebleven.

In 1996 vroeg Karel Dillen hem om in het Partijbestuur van het Vlaams Blok te komen, als partijraadsvoorzitter en ondervoorzitter van de Vereniging van Vlaams Blokmandatarissen, die tot dan toe door Gerolf Annemans werd geleid. Later ruilde hij die laatste functie voor het ondervoorzitterschap van het Vlaams Blok. Dat was toen Roeland Raes het partijbestuur verliet.

Van 1999 tot 2004 was hij voorzitter van de Commissie Brussel en Vlaamse Rand van het Vlaams Parlement, waar hij zich vooral met taaltoestanden in die regio en elders bezighield, naast andere communautaire dossiers. Zo is het Luk Van Nieuwenhuysen die de aandacht voor de toestanden in het faciliteitenonderwijs levendig blijft houden, hij blijft hameren over de taalwantoestanden in de Brusselse ziekenhuizen en bij de hulpdiensten in de Vlaamse Rand, hij was de eerste om de aandacht van de Vlaamse regering te vestigen op de klacht bij de Raad van Europa, hij is een van de weinigen die regelmatig aan het bestaan van Voeren herinnert, zijn voortdurende vragen over de Vlaamse school in Komen hadden tot gevolg dat de Vlaamse regering daar fors in investeerde, samen met Joris Van Hauthem zorgde hij ervoor dat de Vlaamse regering naar de Raad van State trok inzake de subsidies van de Franse Gemeenschap aan Carrefour, enz…

Luk is ook vaak op het terrein te zien als Vlaamse drukkingsgroepen daar actief zijn.

Hij is tevens lid van de commissie Buitenlandse Aangelegenheden van het parlement, waar hij vooral de dossiers inzake de buitenlandse handel opvolgt en de opeenvolgende ministers confronteert met de zinloze Belgische initiatieven op dat vlak. Hij lag trouwens aan de basis van het belangenconflict waarmee destijds de Belgische recuperatiepoging inzake buitenlandse handel werd gecounterd.

 

Op 14 november 2004 zat Luk de laatste partijraad van het Vlaams Blok voor en meteen ook de eerste van Vlaams Belang. Op het kaderledencongres kondigde hij de nieuwe naam Vlaams Belang aan. Hij blijft vooralsnog voorzitter van de partijraad en ondervoorzitter van dat Vlaams Belang.

 

 

Terug naar mijn gedacht--->